KANAVİÇE KIRLARI

O benim gülüşümdür dibinde oturduğunUzaktan türkü çığır serin tutsun gölgemiGün döndü gömleğimi kaptığı gibi güneşYorgunluk, yüreğinden uçmak geçen bir gemi. Gözlerine değmeden eğilip geçiyorumEllerini tuttuğum yerden başlıyor baharBeyaz susuş teninde kanaviçe kırlarıKimseye söylemeyin, bunun da öncesi var. Bir başına kuğuydu suyu hatme oturmuşİncelen dal ucuna bel veren bir patikaSalıvermiş kendini saçlarından aşağıNe de tez döndü… Continue reading KANAVİÇE KIRLARI